İnsanoğluna bazen uzun uzun anlatılan sözler, nasihatler tesir etmez belki…

Ama bazen tek bir manzara, insanı kendine getirip derin derin düşündürür.

İşte tam da böyle bir olaya şahitlik etmiş bir arkadaş anlatıyor:

“Yıllarca yurt dışında çalışmış, henüz iki yıl önce Almanya’dan dönmüş bir kadın…

Hayata dair planları, hayalleri vardı belki…

Balkonda oturduğu yerde vefat etmiş.

Eşim otopsi yapan bir hekim. Dün bu kadının otopsisi sırasında, ağız ve burun bölgesinde yoğun larvalar görüldüğüne şahit olmuş. Bu olay onu çok etkilemiş. Çünkü kadının vefatının üzerinden henüz altı saat geçmişti…

Ve bedeni, sanki yıllardır hayatı terk etmiş gibi, kısa sürede kendini imha etmiş, çürümeye ve kurtlanmaya başlamıştı…”

Sadece altı saat önce nefes alabilen bir insan…

Altı saat önce yiyebilen, yürüyebilen, konuşabilen bir insan…

Altı saat sonra cansız bir beden.

Altı saat sonra lavraların işgal ettiği aciz bir mevta...

Altı saat sonra dünyanın bütün telaşlarından kopmuş bir insan.

Belki o kadın, ölümünden birkaç saat önce aynaya bakmıştı.

Belki bir yakınıyla konuşmuş, bir mesaj yazmış, yarın için bir plan yapmıştı.

Belki “Yarın görüşürüz.” demişti.

Fakat onun “yarını”, dünya takviminden silinmişti.

İnsanın bütün “sonra”larını bir anda susturan hakikat…

Kur’an-ı Kerim, insanın dünyadaki yolculuğunu ne kadar da çarpıcı anlatır:

“Her nefis ölümü tadacaktır.” (Âl-i İmrân: 185)

Zengini de fakiri de…

Güçlüsü de........

© Doğruhaber