İnsani ilişkilerin sağlıklı bir şekilde devam edebilmesi, çoğu zaman görünenden daha fazla bir çaba gerektirir. Bu çabanın içinde yalnızca iyi niyet değil; güç, dikkat ve enerji de vardır.

İnsani ilişkiler, enerjisini; özveri, özen, fedakârlık, tahammül, sabır, anlayış, şefkat ve muhabbet gibi kıymetli meziyetlerden alır. Ancak bu meziyetler, her durumda ve her ölçüde aynı sonucu üretmez. Bir yandan ilişkileri bu değerlerle beslemek gerekirken, diğer yandan bu naif ve asil duyguları koruyarak, tabiri caizse israf etmeden taşıyabilmenin yollarını da bulmak gerekir. Aksi halde meziyet olan, zamanla kişiye eziyet olarak da geri dönebilir.

Bu durum yalnızca aile içi ilişkilerde, eşler arasında, arkadaşlık ilişkilerinde değil, çalışma hayatında ve kısacası iki ya da daha fazla insanın olduğu her yerde geçerli bir kıstastır.

Örneğin çoğu kez sevginin sağlaması, iyi niyet ve fedakârlık üzerinden yapılır. Oysa kimi zaman bu iki duygu hem düşünsel hem sözel hem de eylemsel olarak yoğun bir mesai içinde olsa da ilişkilerde bir tükenmişlik ve hatta çöküş hâli ortaya çıkabilir. Hatta sevgi, zamanla nefrete dahi dönüşebilir. Çünkü burada ilişki, taşınması zor bir yükün altında, buzdan bir benlik ile yürütülmektedir. Her nankörlükte, her kıymet bilmezlikte, sevgiyi omuzlayan benliğin bir parçası biraz daha........

© Doğruhaber