Είχαμε συνηθίσει τον πόνο για τον θάνατο ενός παιδιού να τον ταυτίζουμε με τις μανάδες. Είχαμε ξεχάσει την Ιλιάδα, όπου ο Πρίαμος προσέρχεται γονυπετής στον Αχιλλέα για να του επιτρέψει την ταφή του Εκτορα. Ο σκληροτράχηλος Αχαιός κηρύσσει έντεκα μέρες ανακωχή ώστε να αποδοθούν όλες οι τιμές και στο τέλος ο Πρίαμος καταβάλλει τα λύτρα, όπως απαιτούσε το εθιμοτυπικό της συμφωνίας, ώστε να μη φανεί ότι εκλιπαρεί και διασώζει την αξιοπρέπειά του.

Αυτήν τη χαμένη αξιοπρέπεια διασώζει επί τρεις βδομάδες με την απεργία πείνας ο Πάνος Ρούτσι. Δεν παρακαλάει, διεκδικεί αυτό που δικαιούται. Η άρνηση τροφής του χαροκαμένου πατέρα αντιστοιχεί με το νεκρόδειπνο της δημοκρατίας. Ο γονιός καθίσταται ύποπτος και υποκινούμενος και οι αιτίες θανάτου μένουν μετέωρες και αναπάντητες........

© Documento