Δεν επιβάρυνε τη χώρα, ως Πρωθυπουργός. Κάθε άλλο: το κλείσιμο του Μακεδονικού, η έξοδος από τον μνημονιακό κύκλο, η νομοθεσία για την τηλεόραση, δεν είναι κακός απολογισμός.

Ειδικά αν προστεθεί ότι το σύστημά του δεν είχε μακριά χέρια – ή αλλιώς: οι Συριζαίοι δεν έκλεβαν, δεν άλλαξαν γειτονιά όταν πήραν τα υπουργεία, δεν δημιούργησαν νέα κάστα νεόπλουτων με δημόσιο χρήμα.

Έχει όμως έναν ανοιχτό λογαριασμό. Όχι ακριβώς με την Ιστορία, αλλά με την κοινωνία και κυρίως με όσους τον ανέδειξαν ως εν δυνάμει επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης και απογοητεύθηκαν.

Πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα: γιατί ηττήθηκε; Από έναν αντίπαλο που είναι υποδεέστερος πολιτικός σε όλα: οικογενειακή παράδοση, νοοτροπία, ιδεολογία, πολιτική, ύφος και ήθος δημόσιας παρουσίας.

Όταν απαντήσει -και- σ’ αυτό θα είναι έτοιμος να διεκδικήσει το δικαίωμά του στη δεύτερη ευκαιρία.

Αλλιώς, πάντα θα χρωστάει σε όσους τον εμπιστεύθηκαν, ανεχόμενοι στο κρεβάτι της διακυβέρνησης τον Καμμένο, που δηλώνει πάντα........

© Documento