Kar küresini sallamak ve karların düşüşünü izlemek neredeyse her insanın yüzünü gülümsetir ve rahatlama hissi yaşatır. Mutluluğun aslında o küçücük kürede saklı olduğuna inandırır bizi. Hepimizi kısa bir an olsa da bir masala sürükler. Çünkü o küreyi salladığımızda her şey yerinden oynasa bile sonunda yine yerine geri döner. Yani masal biter ama baştan başlar. Tıpkı Mürekkepten Atlar Ülkesi’ne bizi götüren “Kar Küresinde Bir Tavşan” oyunu gibi…

CEBİNİZE KOYUP YANINIZDA GÖTÜRÜYORSUNUZ

Bazı oyunlar vardır, salonun kapısından içeri girerken üzerinizdeki dünyayı askıya asar, telefonunuzu kapatır, kendi gündeminizi sessize alırsınız ve o anı yaşayıp çıkıp evinize gidersiniz. Bazı oyunlar ise çıkarken askıya astığınız dünyanızı size daha ağır, daha kırılgan ama daha farkında bir halde geri verir. Eve gidene kadar aklınız oradadır, sizi kolay kolay uyutmaz. “Kar Küresinde Bir Tavşan” ikinci tanıma uygun olan oyunlardan… Çünkü size bir an mutluluk veren kar küresini cebinize koyup yanınızda götürüyorsunuz.

NAİF AMA SERT BİR TOKAT ATIYOR

Kar Küresinde Bir Tavşan Ahmet Sami Özbudak’ın 10 yıl önce yazdığı bir metin. Bu metin, Burcu Salihoğlu’nun rejisiyle sahnede yalnızca bir masal anlatmıyor; masal anlatma ihtiyacımızın kendisini sahneliyor. Bu önemli bir fark. Çünkü bu oyun “hayal mi gerçek mi?” sorusunu sormuyor, daha beterini yapıyor: “Gerçeğe gerçekten hazır mıyız?” diye soruyor. Bugünün dünyasında gerçekten kaçmak için filtrelere sığınanlara adeta bir oksimoron kurarak naif ama sert bir tokat atıyor.

Ve evet, şunu en baştan söyleyeyim: Oyun çok komik. Ama öyle kahkaha patlatmalı komedi........

© Dizi Doktoru