Günün koşturmacası içinde samimiyet, çoğu zaman fark edilmese de insanın iç dünyasını yönlendiren ince bir ölçü gibidir. İnsan, sahte davranışlardan ve çıkar peşindeki ilişkilerden usanır; yapmacık gülümsemeler, gösterişli ikramlar, abartılı tezahüratlar, günübirlik hesaplar… Tüm bunlardan uzak durmak ister. Fakat içtenliği çoğu zaman kendinde değil, başkalarında arar. Kendi niyetlerini ve tavırlarını sorgulamak ise genellikle ertelenir ya da görmezden gelinir.

Herkes; en yakınlarından başlayarak çevresindeki insanların kendisine karşı dürüst ve içten olmasını ister. Ancak kişi, aynı hassasiyeti kendi davranışlarına yansıtmadıkça bu beklenti hüsranla sonuçlanır. Bu noktada Resûl-i Ekrem (sas)’in şu sözü önemli bir ölçü olur bizlere. “Kim cehennemden kurtulup cennete girmek isterse, Allah’a ve ahirete inanır bir halde ölüme kavuşsun! İnsanların kendisine nasıl davranmasını istiyorsa o da insanlara öyle davransın!” (Müslim, İmâre, 46) Bu öğüt, insan ilişkilerinde dengeyi sağlayan en temel ilkelerden birini hatırlatır: Kendi istediğini başkası için de istemek ve bunu davranışlarına yansıtmak. Samimiyet de tam bu noktada anlam kazanır; çünkü o, başkalarından beklenen değil, insanın önce kendi içinde inşa etmesi gereken bir değerdir.

Peki nedir samimiyet?

Samimiyet, kapısı herkese açık görünen ama aslında her yüreğe uğramayan bir misafirdir. Nice sözlerin süsüne aldanmaz, parlak görüntülerin ardına saklanmaz. Kalabalıkların alkışladığı yerde değil, sessizliğin içtenliğinde yer bulur kendine. Bir kalbe yöneldiğinde önce yoklar; kibirle örülmüşse geri döner, riya ile gölgelenmişse uğramaz. Fakat bir gönül, kendini arındırıp hakikate yer açmışsa, işte orada durur samimiyet. Yerleştiği kalbi sadeleştirir, dili doğrultur, bakışı berraklaştırır. O vakit insanın sözü de özü de aynı istikamete yönelir. Samimiyet bir kez yurt edindi mi bir kalbi, orayı huzurun menziline, çevresini de güven ve hakikatle örülü bir bahçeye çevirir.

İyi niyet mi,........

© Diyanet Haber