Bir gün, hayatın bütün telaşı içinde koştururken henüz söyleyecek sözlerimiz, yapacak işlerimiz, kuracak hayallerimiz varken bir kapı kapanacak ve dünya ile aramızdaki bağ sessizce kopacak.

Bir gün, hiç beklemediğimiz bir anda bu dünyaya veda edeceğiz. Ne “Biraz daha kalayım.” diyebileceğiz ne yarım kalan işlerimizi tamamlayabileceğiz. Belki de en çok sevdiklerimize son bir kez sarılamadan, eşimiz, dostumuz ve sevdiklerimizle helalleşemeden ayrılacağız. Bir gün, hayatın bütün telaşı içinde koştururken henüz söyleyecek sözlerimiz, yapacak işlerimiz, kuracak hayallerimiz varken bir kapı kapanacak ve dünya ile aramızdaki bağ sessizce kopacak.

İşte bu hayatta varlığını bildiğimiz, hep yüz yüze olduğumuz ve fakat çoğu zaman kendimizden uzak tuttuğumuz bir gerçeklik var. Her nefeste biraz daha yaklaştığımız ve her geçen gün bizi kendisine biraz daha yaklaştıran fakat dünyanın telaşı içinde çoğu zaman hatırlamaktan kaçındığımız bir hakikat. Ölüm…

Ölüm, hayatın uzağında değil; her an yanı başımızda duran ve vakti geldiğinde bütün perdeleri kaldıran kaçınılmaz bir sondur. İnsan nereye giderse gitsin, hangi kalabalığın içinde kaybolursa kaybolsun, hangi çarenin ardına sığınırsa sığınsın, ölümden kaçamaz. Çünkü ölüm, insanın kaçtığı değil; zamanı geldiğinde kendisine döndüğü kaçınılmaz bir yazgıdır.

Ananın sıcaklığından, babanın gölgesinden, eşin sevgisinden, evladın tebessümünden ve dostların muhabbetinden ayrılmaktır. Bir evin sessizliğe bürünmesi, bir sofradaki yerin boş kalması, bir sesin artık duyulmamasıdır. İnsan ardında nice hatıra, söylenmemiş onca söz ve yarım kalmış cümleler bırakarak bu dünyadan çekilir.

Evet, ölümün çaresi yoktur fakat iman, bu gerçek karşısında insana şifadır. Zira iman, ölümün görünen yüzünün ardındaki hakikati insana gösterir. Mümin için ölüm, bir yok oluş değil; asıl hayata doğuştur. Bir kapının kapanması değil, ebediyete açılan başka bir kapının aralanmasıdır. Fâni dünyadan ebedî yurda, geçici sevdalardan sonsuz........

© Diyanet Haber