İnanılmaz bir dejenerasyon yaşıyoruz. Kusura bakmayın ama bu hemen hemen hepimiz için geçerli. Büyüklerimiz hep bir ağızdan aynı cümleleri kullanıyor: “Biz eskiden çok daha mutluyduk.” Mahrumiyet yılları, ayakta kalma çabaları içerisinde olan bir toplumun çocukları olan anne ve babalarımız “Belki yokluk çekiyorduk ama herkes herkese yardım eder, bir şekilde bu gemiyi yürütürdük.” diyorlar.
1974 savaşı sonrası tek kelime ile “ne’oldu delisi olan bir halka dönüştük.”

Fark ettirilmeden eski meslekler ve onu icra edenler memur oldu. Herkese devlet kapıları ardına kadar açıldı. Toplumun yüzde yetmişten fazlası Kuzey Kıbrıs maliyesinden para çekmeye başladı. Liyakat unutuldu, torpil mekanizması ve partizanlık çalışmaya başladı. Bu arada toplum daha fazla zenginleşirken, Annan Planı’na evet diyen Kıbrıs Türkü yine dünya tarafından cezalandırıldı. Rumlar tek taraflı AB’ye alınırken, Kuzey’de kalan Rum malları üzerine Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ni kıskandıran villalar, inşaatlar konduruldu. Bunu çekemeyen Rumlar, büyük inşaat şirketlerine kırmızı bülten çıkardı. Birçok inşaat firması sahibi bırakın yurt........

© Diyalog Gazetesi