Dijital çağ, bilgiye erişimi demokratikleştirdi; üretimi hızlandırdı, paylaşımı kolaylaştırdı.

Ancak bu hız ve kolaylık, emeğin görünmezleştiği bir alanı da beraberinde getirdi.

Bir tıkla indirilen bir müzik, kopyalanan bir yazı, izinsiz paylaşılan bir fotoğraf…

İşte tam bu noktada dijital telif yasaları, sadece hukuki bir metin değil, kültürel ve etik bir çerçeve olarak önem kazanıyor.

Dijital ortamda içerik tüketmek neredeyse sıfır maliyetliymiş gibi görünüyor.

Oysa bir şarkının bestelenmesi, bir yazının yazılması, bir videonun çekilip kurgulanması zaman, bilgi ve emek gerektiriyor.

“Nasıl olsa internette” diyerek bu içeriklerin izinsiz paylaşılması, üreticinin emeğini yok saymak anlamına geliyor.

Dijital telif yasaları, bu emeğin hâlâ gerçek ve değerli olduğunu hatırlatan en temel araçlardan biri.

Bir sanatçı, bir yazılımcı ya da bağımsız bir gazeteci düşünün.

Ürettiği işten gelir elde edemediği bir ortamda ne kadar sürdürülebilir olabilir?

Dijital telif yasaları, üreticinin ürettiği içerik üzerinde........

© Diriliş Postası