“Orada (melekler nezdinde) itaat edilen ve güvenilen bir elçidir.” (Tekvîr, 81/21)

İtaat edilen. Ve güvenilen. İki kelime… Ama bugün iki kelimenin de içi boşaldı.

Güven? Yok. Kimse kimseye güvenmiyor. Evlat babaya, vatandaş devlete, öğrenci hocasına, dost dostuna… Herkes birbirinden şüphe eder hale geldi.

İtaat? O da yok. Artık herkes “ben bilirim” diyor. Kimse kimseyi dinlemiyor, kimse kimseyi anlamıyor. Herkes kendi aklının peygamberi olmuş.

Ama âyet bize başka bir şeyi........

© Diriliş Postası