Sözün gelişinin gereği, çağdaş olarak nitelediğimiz çağımız insanı, Gazze’deki direnişe şaşkınlıktan şaşkınlığa düşerek baktı. Seyretti de diyebilirdim aslında. Ancak vicdanıyla ayağa kalkanları, seslerini yükseltenleri incitmek istemem.

Çağdaş insan, iki yıl süren direnişi anlayamadığı gibi, şimdi de onların evlerine doğru yürüyüşlerine bir anlam veremiyor.

Kelime dağarcığı o yürüyüşü anlamaya da, anlatmaya da yetmiyor. Şaşkın bakıyor ve soruyor: Evleri nerede? Nereye gidiyor bu insanlar?

EV DEĞİL MESKEN

Evin bir adı, asıl adı meskendir. Ev sükun bulduğumuz, yani sakinleştiğimiz, bedenimizi ve gönlümüzü dinlendirdiğimiz mekandır. Yorgunluğumuzu orada gideririz. Havasına, kokusuna alışkınızdır. Alışkanlıktan öte bağlıyızdır. Alışkanlıklarımızla yaşar, el yordamıyla da olsa dolaşabiliriz her köşesini.

Sessizliğinden ürkmediğimiz yerdir. Orada yalnız kalmayız. Yaşanmışlıkların izleri her yerindedir. Eskimiş, yıpranmış yerleri dahi, bizimle birlikte yaşarlar. Sehpanın camı bir ucundan kırılmıştır. Sandalyenin........

© Diriliş Postası