PEYGAMBER EFENDİMİZİN ZEVCELERİ MÜMİNLERİN ANNELERİDİR

Günümüzde karşılaştığımız birçok dinî ve ahlâkî problemin temelinde, Peygamber Efendimiz Hazreti Muhammed’i (s.a.s.) hakkıyla tanımamamız yatmaktadır. Onun varlığını bilmek, hayatını ve örnekliğini tanımak anlamına gelmez. Çoğumuz Resûlullah’ı tanıdığımızı zannederiz; ancak hayatını, ailesini ve yaşantısını yeterince öğrenmediğimiz için onu gereği gibi anlayamıyoruz.

Resûlullah (s.a.s.) da bizim gibi bir toplum içinde yaşamış; annesi, babası, sütannesi, sütkardeşleri, dedesi, amcaları, halaları, zevceleri, evlatları, ashabı ve kendisine düşmanlık eden kimselerle birlikte bir hayat sürmüştür. Onu doğru anlayabilmek için, hayatında yer alan bu şahsiyetleri de tanımamız gerekir. Bilhassa Kur’ân-ı Kerîm’in üstün bir konum verdiği “Ezvâc-ı Tâhirât”ın yani “temiz zevceleri”nin hayatını öğrenmek, Peygamber Efendimizi tanımaya açılan en önemli kapılardan biridir.

Peygamber Efendimizin her sözü, her davranışı ve her tercihi Ümmet için bir rehberdir. O, hiçbir zaman nefsinin arzularına göre hareket etmemiş; daima Allah Teâlâ’nın rızasını gözetmiştir. Bu sebeple onun hayatındaki her hâdise, üzerinde düşünülmesi gereken bir hikmet taşır.

Hazreti Âişe Validemiz, Resûlullah’ın ahlâkını tarif ederken bütün ümmete yol gösteren şu veciz ifadeyi kullanmıştır. Tâbiînden bazı kimseler kendisine, “Anneciğim, bize Resûlullah’ı anlatır mısınız?” diye sorduklarında, önce “Kur’ân okumuyor musunuz?” buyurmuş, onlar da “Okuyoruz.” cevabını verince şu sözü söylemiştir:

“Onun ahlâkı Kur’ân’dı.”

Bu sözü söyleyen Hz. Âişe yalnızca Peygamber Efendimizin muhterem zevcesi değildir. Aynı zamanda sahâbenin ve tâbiînin müracaat ettiği büyük bir âlim, güçlü bir muhaddis ve fetva veren seçkin bir ilim ehliydi. Gerektiğinde Hazreti Ebû Bekir’in yani babasının kızı, gerektiğinde Resûlullah’ın hanımı, gerektiğinde ise ümmete ilim öğreten bir müderris olarak konuşurdu. Bu sebeple onun sözleri sadece aile hayatına dair hatıralar değil, aynı zamanda dinî ilimlerin en........

© Dikgazete.com