Tahrevalli |
Çocukken parkta tahterevalliye bindiğimizde yukarı çıkan tarafın kazandığını sanırdık. Ayaklarımız havaya değdiğinde içimizde küçük bir zafer duygusu olurdu. Aşağıda kalan ise sanki kaybetmiş gibi görünürdü. Oysa şimdi dönüp bakınca anlıyorum ki tahterevalli bir yarış değildi; iki ucun da aynı oyunun içinde olduğunu hatırlatan küçük bir dengeden ibaretti. Çocuk aklı bunu pek anlamazdı tabii. Ben de pek iyi değildim parklarda. Ama nedense o park aletlerinin ruhunu hep taşıdım içimde.
Hayat ilerledikçe parklar değişiyor, oyuncaklar da. Ama tahterevalli ortadan kaybolmuyor. Sadece parkın kumundan çıkıp hayatın içine kuruluyor. Bir gün bir bakıyorsun biri yukarıda, biri aşağıda. Sonra yer değişiyor. İnsan büyüdükçe bunu daha iyi görmeye başlıyor: kimse sürekli........