Eşik... |
Kendimi bilmek, çoğu zaman ne olduğumu anlamaktan çok ne olmadığımı fark ettiğim anlarda başlıyor. İnsan kendini, en çok anlatamadığı yerlerde tanıyor; kelimelerin sustuğu, kalbin bir süreliğine yalnız kaldığı zamanlarda. Bazı sorular vardır, cevap için sorulmaz; insanın içinde yavaşça yer açmak için dolaşır. Kendimi bilmeye çalıştıkça anladım ki; bu bir arayış değil, bir kabulleniş hâli. İçimde olanı tarif etmeye çalıştığım her seferde, biraz daha sustuğumu fark ettim.
Eskiden kendimi anlatmakla kendimi bilmenin aynı şey olduğunu sanırdım. Ne kadar çok kelime, o kadar yakınlık gibi gelirdi. Oysa zamanla şunu öğrendim; insan, kendine yaklaştıkça cümleleri kısalıyor. Bazı duygular var ki, adını koyduğunda dağılıyor; sessiz bıraktığında yerini........