Denge, iki eşit şeyin ortasında durmak değildir. Denge, bazen bir tarafa daha çok ağırlık verip yine de devrilmemeyi bilmektir. Hayat matematik gibi değildir; iki artı iki her zaman dört etmez. Hayat daha çok kimya gibidir. Aynı maddeler bazen şifa olur, bazen zehir. Ölçü değişir, zaman değişir, niyet değişir, sonuç değişir. Bu yüzden denge bir kural değil, bir idrak meselesidir.

İnsan gençken dengeyi şöyle zanneder: Her şeye iyi davranayım, her şeyi idare edeyim, kimse kırılmasın, ben de kırılmayayım. Sonra hayat gelir ve der ki: Denge, herkesi memnun etmek değildir. Sonra insan biraz daha yaşar ve şunu öğrenir: Denge, bazen susmak, bazen konuşmak; bazen gitmek, bazen kalmak; bazen affetmek, bazen mesafe koymaktır. Yani denge tek bir doğru davranış değildir. Denge, doğru zamanda doğru davranışı seçebilme kabiliyetidir.

Bir teraziyi düşün. Terazinin dengede durması için iki kefenin eşit olması gerekmez. Bazen bir kefeye büyük bir ağırlık koyarsın, diğerine küçücük bir şey koyarsın ama kolun uzunluğu değişir ve yine denge olur. Hayatta da böyledir. Bazen çok seversin ama az beklersin, denge olur. Bazen az seversin ama çok saygı duyarsın, denge olur. Bazen çok çalışırsın ama........

© Dikgazete.com