Henüz 27 yaşındayken Birinci Dünya Savaşı’nda cephede ölen Alman ressam August Macke’nin bir köprüdeki insanları resmettiği 1913 tarihli tablosu.

Nehrin üstündeki köprüde alelade gezinen beş figür, renk cümbüşünü görünce donakaldı. Doğanın renkleri her yana saçılıp köprüyü esir almıştı.

Çıt çıkmıyor. Ortak bir gündelik rahatsızlığın düşündeler. Bu sırada doğa, dalgalanıyor da dalgalanıyor, renkler böyle üst üste binerse nasıl hisseder insan? Şaşalamaz mı?

Gür yapraklı ağaçların arasından güneş sızıyor, sızıyor ama zemindeki renkler en parlak altın sarısından kızıl-kahverengiye kadar koyulaşıyor. Ağaçların gövdelerinden gökyüzüne, giysilerden nehre… Baskın renkler bir heyula gibi yükseliyor, kucaklaşıyor ve tek parça halinde kollarını açarak görüntüleri örtüyor.

Mekan bozuldu. İnsanlar, ağaçlar, köprü ve nehir en dikkatli gözlerden bile kaçan ayrıntılara dönüştüler. Artık bütün çizgiler, üst üste binmiş renklerin kontrolünde. Resimde dolaşan bakış, her an bir akıntıya kapılıp rüyaya dalabilir. Oysa bir martı ötüşü kadar sıradan........

© Diken