Yazın hayatımız yine verimli bir yıl geçirdi çok şükür. Fuarlar dolu dolu geçti, imza günlerinde bol bol fotoğraf çektirdik. Arkasından konuştuklarımızın yüzüne karşı samimiyetle gülümsedik ve hatta sımsıkı sarıldık. Okumadığımız kitapları alıp raflarda seyretmeye doyamadan yıl bitti. Ödüller üzerine epeyce salladık.

İşin doğrusu bu yıl kitaptan çok para konuştuk. Hepimiz artık katlanılmaz düzeydeki geçim sıkıntısı ve ‘tasarruf tedbirleri‘miz için nedenler oluşturduk. Daha az kitap aldığımıza, daha az okuduğumuza, edebiyata ve sanata daha az zaman ayırdığımıza, en azından kendi çevremden gördüğüm kadarıyla, ikna oldum.

Kitabın içeriğinden çok kapağının konuşulduğu bir yıl oldu. Yazan kişi nasıl gösterildi, sosyal medyada nasıl ya da kimlerle fotoğraf verdi, burası da çok önemli. Alıp okumadığımız kitaptan ayıp olmasın diye kısa cümleler paylaştık, kapağını hikâyemize koyduk ve yazanını etiketledik. O da kendi hikâyesine koydu ve bizi etiketledi. Bitmeyen döngüde görünmenin bütün hallerini sömürmekten bıkmadık.

Alkışlayamadığımızı beğendik, tasarruflu kullandığımız ‘like’ için birbirimizi tebrik ettik ve çoğumuz takibe takiple karşılık vermedik. Hem zaten adımıza ve adresimize imzalı gelen kitapların dışındakilere tenezzülümüzde abartıya kaçmadık.

Tutuklandıysa efkarlandık ama bazılarımız artık cezaevinde olanla çekilmiş fotoğraflarımızı sosyal medyamızdan kaldırdık. Çoğumuz arkadaşımızın gözaltına alınmasına bir neden ararken, davası sürmekte olanları neredeyse bir başına ve yalnız bıraktık. Serbest kalanlarla karşılaştığımızda kaldırım değiştirdik.

Masalar uzadı. Masaların ve kederin boyu uzadı. Bu yıl da hüzün ile keder arasında gidip geldik bazı sabahlar buzlu rakılardan kalan kırgınlıkla uyandık güne. Su içmeden önce geceden kalan masada hangi fotoğraflar çoğalmış ona baktık. Tabii zıbardığımız yerden kalkamadığımızı, uyanmak için kahve içmemiz gerektiğini zırvaladık geniş geniş.

Reels videolarıyla mesaj kutusunda bir heyecan yarattığımızı sanıp........

© Diken