Kimlikleriniz lütfen |
Kimlikleriniz lütfenK
Toplanıp Sinop’a gittik. Mutluluk Festivali için davet edilmiştik, ilk defa mutlulukla ilgili bir konuşma yapacak olmanın heyecanı mı desem, mutlulukla ilgili bir başlıkta bir araya gelmek mi desem bilmiyorum; ama ne olursa olsun, Sinop’a gitme günü yaklaştıkça, içten içe heyecan ve belli belirsiz mutluluk sardı içimi.
2017 yılı, Eylül ayının ilk haftası Sinop’ta olacağız. Sinop Güçbirliği Derneği’nin davetlileriyiz.
Vecdi Çıracıoğlu’yla ‘Kaybolan Denizlerimiz ve Balıklarımız‘ başlıklı bir söyleşi gerçekleştireceğiz; ikimiz de daha önce hiç gitmemişiz Sinop’a. Arada Kadıköy’de bir araya gelip Sinop’ta yapacağımız söyleşi üzerine kafa yoruyoruz.
Hatta gitme günü yaklaştıkça bahane edip daha sık bir araya geliyoruz Vecdi’yle. Şeref Bilsel de gelecek, okuldan fırsat buldukça o da geliyor, birlikte konu başlıklarının üzerinden geçiyoruz.
Vecdi’yle uçağa atlayıp gittik Sinop’a. O zaman sadece Atatürk Havalimanı’ndan ve sanırım günde bir defa uçak kalkıyordu Sinop’a. Binip yola koyulduk nihayet. Yolculuk uzun sürmedi. Şehre indik, müthiş bir sakinlik, sessizlik, karmaşadan ve kaostan uzakta her şey.
Çarşılar kaç yıl öncesinden kalmış acaba, her şey olması gerektiği gibi, zamana direnen dükkanlar, sükunetle bakan insanlar, acelesi olmayan esnaf…
Şehirde bütün trafik ışıkları kaldırılmış ya da söndürülmüş, insanlar ihtiyaç duymuyor trafik ışıklarına, herkes birbirine yol veriyor. Zaten kıyı boyunca uzayan şerit şehri bir ucundan sonsuzluğa gezmek için inşa edilmiş sanki. Huzura adımlıyoruz her uçurumun kıyısında.
Koylara gidip denize bakıyoruz, insanı gıcık eden ‘yasak‘ tabelaları asılıysa da icabında ciddiye almadığımız kesin. Uçurumlara bakmak diye bir şey varsa bunun bir adı da Sinop olmalı. Sonsuz mavilikte bir coşkuyla uzayıp giden denizin ufuk çizgisine bakmak için rüzgara ve yamaçlara ihtiyaç var illaki.
Gidip otele yerleştik ama dinlenmek isteyen kim, valizleri koyup çıktık hemen, kentte dolaşacağız. Sahilde oturup ahaliyle yarenlik ettik. Muhtelif yerlere afişlerimiz asıldığı için insanlar bizi tanıyor bir yerde, sohbet etmekte zaten zorlanmadıkları ve insana yukarıdan bakmadıkları için Sinop ahalisiyle hemen kaynaştık.
Ama ne olursa olsun benim kerterizim cezaevi. Mutlaka sırtımı dönüyorum, kıyısında çeperinde otururken de dönüp bakmıyorum duvarlarına. “Gelmişken gidip gezelim” diyenlere yanıt vermiyor ya da duymazlıktan geliyorum.
Bir gün sonra Şeref Bilsel’le, Mazlum Çetinkaya ve törene katılacak diğer arkadaşlar da geldi. Harem’den bindikleri otobüs gecenin bir vakti arıza yapınca yolcular itekleyerek bir yere kadar getirmiş........