Bazı müzik eserleri, başka bir sanatın içinden geçerek hayatımızda yer alırlar. Bir film karesine, bir yüz ifadesine, bir yürüyüşe, bir bakışa, bir gözyaşına tutunarak içimize akarlar. Gustav Mahler‘in Beşinci Senfoni’si de böyledir. Özellikle senfoninin Adagietto bölümü… Bu müzik, klasik müzikle irtibatı olmayan, klasik müzik dinlemeyen milyonlarca insanı Mahler’le karşılaştırmıştır. Onu insanlara tanıtmıştır.

Mahler’in müziğini milyonlarca insana ulaştıran, karşılaştıran adres: Luchino Visconti’nin 1971 yapımı Venedik’te Ölüm filmi. Thomas Mann’ın romanından uyarlanan bu film, Mahler’in müziğini yalnızca fon olarak kullanmaz; ona bir kader biçer. O andan sonra Adagietto, Mahler’in tamamının önüne geçer. Oysa bu “güzel parça”, senfoninin geri kalanının yanında yalnızca bir durak, bir soluklanma yeridir. Bu müziğin diğer bölümleri, kulaklara hitap eden Adagietto parçasından çok daha üstündür.

Mahler, Beşinci Senfoni’yi 1901-1902 yılları arasında yazar. Aynı zamanda ölüm yılı olan 1911’de enstrümantasyonu (çalgılama) bir kere daha elden geçirir, sanki tamamlanmamış bir evren üzerinde çalışıyordur. Senfoninin prömiyeri, 1904 Ekim’in de kendi yönetiminde Köln’de gerçekleşir. O zaman çok da anlaşıldığı söylenemez.

Senfoni Mahler’in dediğince bir cenaze marşıdır: “Ölçülü adımlarla, bir cenaze alayı gibi”. Cenaze alayı, musalla........

© dibace.net