İnsan bazen ömrünü nasıl geçirdiğinin gerçeği ile yüzleşmemek için kendini kandırmanın yollarını bulur: “Devir değişti, hem ben de herkes gibiyim” der. Böyle söyleyince insan olmanın sorumluluklarından sıyrıldığını, gerçeğin ağırlığından kaçabildiğini sanır. Hâlbuki zamanın değişmesi, insanın değişmeyen gerçeklerini etkilemez. Ölüm, çağlar ilerlese de hep hâlâ aynı ciddiyetle karşımızdadır; ayrılık yine aynı ayrılıktır. İnsanın kalbi, bu gerçeğe hazırlanmamız gerektiğini bize fısıldar.

Beden gücümüzün, şan ve şöhretimizin sınırlılığı da bunu bize hatırlatır: İnsan ne kadar imkâna kavuşursa kavuşsun kırılgandır; etten ve kemikten ibarettir; ne kadar zenginleşirse zenginleşsin, bir yönü........

© dibace.net