Çocuk sahibi olmakla her insanın hayatında yeni ve çok aktif bir dönem başlar. Bebeklik döneminde temel ihtiyaçlarını gidermek, gece gündüz uykusuna, uykusuzluğuna eşlik etmek, her halini takip etmek çok zor ve yorucudur. Arada acaba nefes alıyor mu diye kontrol etmek bile bazı ebeveynler için rutine ekledikleri bir görevdir.

Çocuk büyüdükçe ihtiyaçları değişir, yenileri eklenir. Kreş dönemi, anaokulu dönemi, ilkokul derken yavaştan çocuk evde ayrı bir birey olmaya başlar. İhtiyaçları değişse de ebeveyn ile bağı hep devam eder.

Ebeveyn çocuk ile doyumlu ve dengeli bir ilişki kurarsa bu yıllar verimli geçer, güzel anılar biriktirilir. İlişkileri iyi değilse ya da ev çatışmalı bir ortamsa yine bu yıllar geçer ama herkeste farklı izler bırakır. Ama her türlü çocukların evde olduğu yıllar dolu dolu, yoğun, yorucu ve hareketli geçer. Bu dönemde anneler sabah kalkıp çocuklarının dağınıklığını toplamakla başladığı rutinini evlatlarının sevdiği yemekleri yaparak devam ederler. Akşam olupta herkes evde toplanınca alıştığı akşamlar yaşanmaya devam eder. Gün gelir çocuklar ya üniversite okumak için ya da kendi işlerine koyulup evden ayrılır. Bir Anadolu tabiriyle; ev suyu çekilmiş değirmen gibi kalakalır. Bu dönemde ebeveynlerin yaşadıkları yalnızlık, üzüntü, boşluk ve anlam kaybına boş yuva sendromu denir.

Boş Yuva Sendromu Bir Hastalık........

© dibace.net