Yirmi dokuz yıl boyunca bana ait olan ama aslında bana ait olmayan bir hayat yaşadım.

Anne oldum.

Eş oldum.

Sorumluluk oldum.

Ama “ben” olmadım.

Bir evin düzeni içinde dimdik durdum. Çocuklarımı özgür yetiştirdim. Onlara saygıyı, özgüveni, hayatta sıkışmamayı öğrettim. Hayatın acımasızlığına karşı güçlü olmalarını sağladım. Onlar kanatlandı.

Ben ise o kanatların gölgesinde kaldım.

Çocuklarım özgür olsun diye disiplinli bir hayat kurdum.

Ama kendi özgürlüğümü askıya aldım.

Çünkü bana böyle öğretildi.

Susmak erdemdi.

Katlanmak sadakatti.

“Toplum ne der” sorusu, kendi sesimden daha yüksekti.

Ekonomik bağımsızlığım yoktu.

Korkularım vardı.

Sorumluluklarım ağırdı.

Ve ben........

© dibace.net