Ben Hastanebaşı’nda doğdum. Çocukluğum, o daracık sokaklarda saklambaç oynayarak, komşu teyzelerin akşam olunca “hadi eve çocuklar!” sesleri arasında geçti. On yedi yaşıma kadar soluduğum hava, o mahallenin havasıydı. Kokusunu hâlâ hatırlarım: kışın odun dumanı, yazın incir ve dut ağaçlarının mis gibi kokusu… Şimdi, yıllar sonra, o mahalleye doğalgaz verilmesi konusunda yazarken, kalbim bir burukluk, bir özlem ve derin bir endişe ile dolup taşıyor.

Çünkü ben orayı tanıyorum. O insanların sabahın köründe, titreyerek sobayı yakmak için uğraşını biliyorum. Ellerinde kibrit, üfleyerek alevi canlandırmaya çalışan ninelerin yüzündeki sabrı gördüm. “Isınacağız artık!” umudunun, yoksul ama sıcak bir yürekte nasıl büyük bir hayal olduğunu da biliyorum. İşte bu yüzden, bu doğalgaz müjdesi beni heyecanlandırmak yerine hüzünlendiriyor.

Çünkü bu müjde, aslında bir veda. Hastanebaşı’nın o güzelim, yorgun evlerinin, doğalgaz altyapısı döşenmeye başladığı........

© Denge