Bu yazımda; korkunun insanları nasıl aynı safta topladığını, kalabalığın nasıl hızla hüküm verdiğini ve gerçeğin bu gürültü içinde nasıl yalnız kaldığını anlatmak istiyorum.

Bir tehlike ortaya çıktığında ilginç bir manzara oluşur.

Dün birbirine mesafeli olanlar bir anda omuz omuza verir.

Aynı sözler söylenir, aynı hedef gösterilir, aynı suçlamalar havada dolaşır.

Dışarıdan bakınca güçlü bir birliktelik gibi görünür.

Oysa çoğu zaman bu birliğin adı ilke değil, korkudur.

Düşünmez, sorgulamaz, analiz etmez.

Sadece korunmak ister.

Bu yüzden de insanları çabuk bir araya getirir.

Aynı anda konuşan, aynı dili kullanan kalabalıklar oluşur.

Fakat o dil çoğu zaman hakikatin değil, paniğin dilidir.

Bir olayı sadece bir taraftan........

© Denge