We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Mijn winkelcentrum in Nijmegen Dukenberg sterft, maar blijft een metafoor voor de tijd

4 0 0
02.09.2019

Het winkelcentrum van mijn jeugd is stervende, zoals veel winkelcentra sterven. De overdekte passages kampen met zuurstoftekort. Ik ken die gangen, de haakse bochten die ze maken, het dof-holle geluid van voetstappen en stemmen, de geur van Bakker Bart. Ook die is weg trouwens: een gapend gat geworden. Te huur, te huur. Te koop, te koop.

Onderweg naar mijn afspraak met de tranformatiemanager passeer ik twee dames op een bankje; het winkelcentrum valt al drieënveertig jaar samen met hun levens. Ze maakten de bouw nog mee, tegelijk met de bouw van hun premiekoophuizen. En de ondergang, die eerder inzette dan iedereen denkt.

‘Ik vraag wel es: komt er nog een mooie zaak?’

‘Die komt er niet. Zekers te weten.’

Het geheugen heeft weinig nodig: zie mezelf weer slangen winkelwagens door de gangen duwen, je kreeg er bonnetjes voor die we inleverden aan het buffet van de Vendet. De trap op naar de hobbywinkel met Märklin-treinen en bouwdozen, straaljagers, vingers vol lijm, brekende vleugels. Al die winkels weg.

‘Weet je eigenlijk wat transformeren betekent?’, vraagt de transformatiemanager. ‘Het is een ander woord voor slopen’.

Stefan van Aarle loopt lang rond........

© de Volkskrant