We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Hoe vertel je een kind met autisme en een verstandelijke beperking over de dood?

3 0 0
10.07.2019

Doodstil ligt Kleintje op bed. Soms schrikt het vlokkerige vachtje even op van een rilling of een trillend pootje. Het ene loeroog dat ze nog heeft, is gesloten. Ze is hoogbejaard: 21 lange poezenjaren. Sinds vannacht hinkt ze. Een val, of een tia. Haar laten inslapen lijkt onvermijdelijk, zegt mijn zus. Ze snikt zachtjes. Mijn zoon kijkt vol ontzag naar het zieke beestje.

Ik probeer hem voor te bereiden op de allereerste ontmoeting met de wreedste ontologie van Moeder Natuur. Dat de stokoude kat van mijn zus binnenkort haar laatste adem uitblaast, is een eerste confrontatie met de dood. Die is in dit geval nog mild. Ooit treft het onszelf. En het vooruitzicht dat hij, hoeveel tijd ons ook vergund is, altijd innerlijk een klein bang jochie blijft, is pittig om mee in het reine te komen.

Hij is al een tijdje bezig met de dood. Dode vliegen zijn even eng als levende. En toen onze poes laatst een muisje in de tuin had gepakt, was hij ontdaan. Net als onlangs bij een natuurdocumentaire. Leeuwen moesten bloemen eten en geen........

© de Volkskrant