Godine 1964. u mom gimnazijskom životu u Raški pojavljuje se novo lice. Novo i za Raščane. Bilo je iz Beograda, u varošicu na bistrom Ibru dolazi kao zet. Žena mu je, Danica, bila jedna od četiri ćerke Slavka Kolašinca, sve lepše od lepše (i Danicu i oca joj pominjem u romanu „Hleb i strah“).

Ime mi je novajlije – Đorđe Kadijević – bilo poznato, jer sam redovno čitao NIN, u kojem je on pisao likovnu kritiku. Te godine ja sam bio u fazi priprema da se upišem na Fakultet fizičke kulture (sporta), jer sam se posle nesrećnog raskida sa mojom školskom ljubavlju, za koji sam krivio nabildovane momke sa ulice, “Tarzane”, odrekao umetnosti i književnosti kao velike laži i priklonio se svetu ulice, u kojem se pre svega cenila snaga pesnica.

Ali Đorđe Kadijević je, uz svestranu podršku Slobodana Rakitića, odigrao presudnu ulogu da sa Beogradske železničke stanice, penjući se Balakanskom ulicom, stignem do Studentskog trga, do Filološkog fakulteta.

Kadijević je leto je provodio u tazbini. Za razliku od Rakitića i mene, nije voleo kafane. Ali je zato obožavao okolinu Raške, u kojoj je bilo na desetine srednjevekovnih manastira i crkava, s čijim se arhitektonskim i slikarskim dostignućima i na licu mestu upoznao. Bio je kupio malokalibarsku pušku, kojom je po okolnim brdima upucavao sojke, vrane i, ređe, golubove. Rado je odlazio s nama na svadbe, vojničke ispratnice i na sedeljke oko rakijskog kazina.

Preminuo reditelj i scenarista........

© Danas