Jedan od parametara koji odslikava zagađenost vazduha je i koncentracija suspendovanih čestica koje se na osnovu engleskog naziva particulate matter obeležavaju kao PM čestice. Najčešće su veličine 10 i 2.5 mikrona. Otuda su njihove preciznije oznake PM10 i PM2.5.

Da bi se u atmosferi stvorile ove suspendovane čestice, moraju da budu zadovoljeni meteorološki i hemijski uslovi. Ovi prvi podrazumevaju postojanje temperaturne inverzije, povišene vlage (ali bez kiše) i izostanak horizontalnih strujanja vazduha, odnosno vetra. Hemijski činilac je sumpor-dioksid. On se lako oksiduje do sumpor-trioksida, koji sa vodom gradi sumpornu kiselinu. Ona adsorbuje brojne polutante iz vazduha, a među njima i teške metale, praveći particulate matter, PM česicu. U nju mogu da uđu pojedini organski molekuli, ali samo oni koji su manje molekulske mase.

Ove čestice se stvaraju uglavnom u zimskim mesecima, kad je temperaturna inverzija prisutna. Tokom letnjih meseci njihovo stvaranje je retka pojava.

Korišćenje koncentracije PM čestica kao univezlanog indikatora kvaliteta vazduha potpuno je pogrešno. I u zimskim mesecima to je parametar koji ekspilicitno pokazuje prisutnost samo opisanih čestica. U letnjem periodu godine gotovo da i nema smisla. Sumpor-dioksid, ako ga i ima, vrlo brzo odlazi u gornje delove atmosfere i ne stigne da napravi PM česticu.

U više navrata zvaničnici u oblasti životne sredine su prikazivali i opisivali ukupnu zagađenost vazduha samo na osnovu koncentarcije PM čestica. Na primer, potpuno neprofesionalne su bile tvrdnje da nema........

© Danas