Ulusal bir TV kanalında yayımlanan bir diziden bir sahne:

Masada ailece yemek yeniyor. Zengin köşkün istenmeyen köylü gelini Dicle ağzına bir lokma atıyor; eli maşalı kötülük abidesi kayınvalidesi soruyor: “Beğendin mi?”

“Çok beğendim İnci Hanım. Erkan beni yemeğe götürmüştü, orada lokum yemiştik, ona benziyor” diyerek yüzünde bir gülümsemeyle yanıtlıyor Dicle.

Kayınvalide, “Afiyet olsun, beğenmene çok sevindim. Bizim ahırda senin yanından ayırmadığın kuzu var ya, bu o” dediği anda, Dicle ağzında büyüyen lokmayı çıkarıp şok içinde masayı yerle bir ediyor.

Kayınvalidenin o kuzuyu kesme niyetini anlayan iki karakterin onu kurtarıp yerine başka bir kuzu koydukları, ilerleyen sahnelerde ortaya çıkıyor. Dicle, bunun üzerine sevinçten ağlayarak kuzuya sarılıyor.

Benim bu diziden ve o sahneden haberim yoktu ama bir okurum kaydedip iletince düşündüm.

HAYVANI ‘MAL’ STATÜSÜNE İNDİRGEYEN ÇELİŞKİ

Dicle karakteri, beslediği kuzuyu koruyor. O zaman soru şu: O kuzunun yediği diğer kuzudan farkı neydi?

Bir hayvana duyulan sevgi ve koruma hissi, kuşkusuz karşılık beklemeden kurulan saf bir bağ. Bunu sorgulamıyorum;........

© Cumhuriyet