Popülizm öylesine bir kavramdır ki bir Katolik rahibe ile bir sokak yosmasını aynı anda temsil eder. Kullanana ve kullanıldığı yere göre hem soyludur hem soysuzdur. Ama biz bu laubali tanımını bir yana bırakıp ciddiyetle kendimize gelelim. Gelmesine gelelim de çift ve çoğul anlamlı kavramlardan hayır gelmeyeceğini belirtmeden yola devam etmeyeceğim, tehlikelidir. “Popülizm” sözcüğünü duyar duymaz aklıma “halk dalkavukluğu”, “halk yağcılığı” gelir!

Popülizm Fransızca “halk” anlamına gelen “le peuple” sözcüğünün bir türevidir. Halkı siyasi, ekonomik, medyatik, kültürel ve (ya da) entellektüel elitlere (seçkin düşünürlere) karşıt olarak konumlandıran ve aynı zamanda halkı temsil ettiğini söyleyen her türlü siyasi yaklaşımı ifade eder.

Okuduğunuz tanım bana aittir. Şimdi Fransızca Wikipedia ortamından bu konuyla ilgili alıntı yapalım:

“Popülizm deyimi çok anlamlıdır. Kimileri popülizmi bir tarz olarak görür; (dilsel olarak ‘halk’a yakınlık, basit ‘popüler’ giyim tarzı vb.); kimileri ise popülizmi demagojik retoriğe indirger.

Bir popülisti tanımlamak için en önemli yönün, önceki ikisine ek olarak kendilerini ‘gerçek halkın’ temsilcisi, yani sessiz çoğunluğun meşru temsilcisi olarak görme konusundaki iddiaları olduğunu da düşünebiliriz. Peki bu çoğunluk nedir? Nüfusun tamamı, en tepedekiler (‘elitler’) hariç, yani ulusal........

© Cumhuriyet