Hocam Kışlalı... - Yüksel Işık |
Üniversite maceram, 12 Eylül öncesi ve sonrası olmak üzere iki kısımdan ibarettir. İlk üç yarıyılı faşist saldırıların kol gezdiği 12 Eylül öncesinde; son beş yarıyılı ise darbenin izlerinin hüküm sürdüğü bir ortamda okudum. “Güzel ve yalnız ülkem”, yaşadığı 12 Eylül karanlığının etkisini atlatmak için çabalarken çıkan 1984 öğrenci affı ile okula dönmüştüm.
Af, martta çıkmıştı; dolayısıyla dönemin ortasında geldiğim okulun koridorlarında tek tük tanıdığa rastlasam da sınıfta hiç tanıdığım yoktu. Öyle durumlarda, sınıfın en arkasına konuşlanmaktan başka da çare yoktu. Amacım, bir an önce okulu bitirip geç kaldığım yaşama yetişmekti.
Hani, “Yaşam, siz planlar yaparken yaşanandır” denir ya öyle bir durum yaşandı. Hocamız, Ahmet Taner Kışlalı, ders, “siyasal rejimler”, konu da Marksizm idi. Kışlalı Hoca, tane tane anlatıyor, sınıftan çıt çıkmıyordu. Olasılıkla önceki derslerine oranla sınıfa egemen olan sessizlik hocanın da dikkatini çekmiş olacak ki aniden dönüp sınıfa sorular sormuştu.
Yanıt vermekte isteksizdi öğrenciler, ne de olsa konu hassastı. Tam o sıra fark etti beni sanırım. Görüntü olarak “görmüş geçirmiş”, yaşça diğerlerinden belirgin olarak büyük ve arka sıralarda oturan biriydim.
KALABALIKTAKİ YALNIZI GÖREBİLMEK
“Siz” dedi, bütün nezaketiyle “Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda?”
Yahya Kemal’in “kuşlar gibi yalnız, yapayalnızdım açıkta” dizesindeki gibi bir başına ve yapayalnız hissettim kendimi. Ne diyeceğimi bilemeden etrafıma baktım, sınıftaki bütün gözler üzerime odaklanmıştı. Konuşsam geç kaldığım yaşama yetişmek için yaptığım planlar riske girecekti, konuşmasam, Kışlalı Hoca’mın nezaketi karşılıksız........