Bir baba, bir aydın, bir ülke... - Nilhan Nur Kışlalı

Bu ülke ağır bedellerin ülkesi. Bu ülke ağır sınavların ülkesi. Aslında yıllardır anmalarda konuşma yapmıyordum. Ve önceki geceye kadar da konuşmak gibi bir niyetim yoktu. 20 Ekim gecesi, babalarını kısa süre önce kaybetmiş üç arkadaşımla bir aradaydım. Onların acılarını dinlerken 27 yıldır kimi zaman içime gömdüğüm, kimi zaman gömemediğim bütün duyguların bir anda yüzeye çıktığını hissettim.

Babam öldürüldüğünde ben yalnızca 29 günlüktüm. Onu hatırlamıyorum. Ama onun yokluğunu bilmediğim bir yaşantım da olmadı. 27 yıldır her 21 Ekim’de babamı anıyoruz. Türkiye onun adını yılda bir gün anıyor. Biz ise yokluğuyla her gün yaşıyoruz. Zamanla geçer, zamanla azalır denir. Oysa bazı acılar ne geçiyor ne de azalıyor. İnsan yalnızca büyüyor ve o acıyla yaşamayı öğreniyor. Bunu en iyi, böyle bir kaybı yaşamış olanlar bilir.

YAŞAM SONSUZA KADAR DEĞİŞTİ

İnsanlar acımıza ortak olmak istediklerinde çoğu zaman hemen bir teselli ekleme gereksinimi hissediyorlar: “Size ne güzel bir isim bıraktı.” “Çok şanslısınız.” “Çok özel bir insandı.” “O artık ölümsüz.” Elbette bunların hepsini biliyoruz. Babamın bıraktığı isimle, düşünceleriyle, mirasıyla gurur duyuyoruz. Ama bazen sanki yaşadığımız bu kaybın mutlaka bir karşılığı, bir ödülü olmak zorundaymış gibi konuşuyoruz. Sanki o ödül olmadan bu acının ağırlığını kabul etmek mümkün değilmiş gibi. Ve bunu yalnızca başkaları yapmıyor. Biz de 27 yıldır kendimize aynı şeyleri söylüyoruz. Her defasında ne kadar şanslı olduğumuzu hatırlatma gereksinimi duyuyoruz. Çünkü bütün bunları bir kenara bıraktığınızda geriye çok yalın, çok ağır........

© Cumhuriyet