Biraz adli olaylardan, siyasetten sıyrılıp uzun zamandır aklıma takılan bir sorunu dile getirmek istiyorum. Açıkçası birçok kişi açısından toplumsal sorun olsa da nedense gazetelerde televizyonlarda bu soruna değinen kimse yok.

Bakın bugün sokakta, okul servisinde ya da bir evin salonunda durup 6-7 yaşındaki bir çocuğun konuşmasına kulak verdiğimizde, duyduklarımız artık masum çocuk diline ait değil. Kimi zaman bir silah markası, kimi zaman uyuşturucuya gönderme yapan bir kelime, kimi zaman da yetişkinlerin dahi günlük hayatta telaffuz etmekten kaçındığı ağır küfürler ve cinsel ifadeler...

Yahu bu kelimeler nereden geliyor? Neden çok normalmiş gibi davranıyoruz? Bu çocuklar bunları kimden öğreniyor?

Sorunun cevabı artık gizli değil, hatta neredeyse gözümüzün önünde duruyor: Sosyal medya ve dijital müzik platformları.

Son yıllarda özellikle “rap” etiketi altında yayımlanan bazı dijital müzik içerikleri, yalnızca bir müzik türü ya da gençlik alt kültürü olarak açıklanamayacak bir noktaya gelmiş durumda. Bu içerikler, suçun, şiddetin ve uyuşturucunun estetik bir ambalajla sunulduğu; parlatıldığı ve hatta özendirildiği bir anlatı dünyası kuruyor. Üstelik bu anlatı, yalnızca dinlemek isteyen yetişkinlere değil, algoritmalar sayesinde çocukların da kulağına fısıldanıyor.

Üstelik en kötüsü bu ambalajlı içerikler suçu, uyuşturucuyu, berbat bir hayatı allayıp pulluyor.

Burada durup temel bir ayrımı netleştirmek gerekiyor.

Rap müzik tarihsel olarak bir ifade biçimidir. Dışlanmışlığın, yoksulluğun, adaletsizliğin ve sistem eleştirisinin sesi olarak doğmuştur. Ancak bugün karşılaştığımız tablo, bu tarihsel bağlamdan büyük ölçüde kopmuş durumda. Artık birçok şarkı sözünde çete isimleri, silah modelleri, uyuşturucu maddelerin açık ya da örtük övgüsü ve suçtan........

© Cumhuriyet