2011, Türkiye Cumhuriyeti’nin Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla gözümüzün önünde rayından çıkartılıp makas değiştirdiği hain bir yıldı. Zihinlere atılan sis bombalarına rağmen, girilen yolun nereye varacağını tahmin etmek zor değildi. Kankam Elif Yıldız Harmankaya ile Fethiye’ye, birkaç günlüğüne kafa dinlemeye gittik.

Mayıs ayının son günleriydi. Telefonum çaldı, İlber Ortaylı kendisine çok yakışan “rehavi” makamında bariton sesiyle “Şekerim, seni özledim. Birine içimi dökmem gerekiyor, çok bunaldım, aklıma geldin” diyordu. İlber Hoca’nın hiç eleştirmeden yakınında tuttuğu iki kadından biriydim. Öteki, can dostumuz Prof. Dr. Özlem Kumrular’dı. Üçümüzün her buluşması, bir kahkaha ziyafeti olurdu.

Prof. Dr. İlber Ortaylı’nın 2005’te Topkapı Sarayı’na müdür atanması, AKP hükümetinden umulmayacak kadar liyakate dayalı ve yerinde bir karardı. Ancak cahil ve görgüsüz tabanın açlığından beslenen iktidar yanlış yaptığını anlamış; 2011 Ocak ayında İlber Ortaylı’yı yetkisiz başkanlık statüsüyle garaja çekerek işlevsel müdür koltuğuna Yusuf Benli’yi oturtmuştu.

LİYAKAT LİGİNDEN PAÇOZLUK LİGİNE

Telefonun hoparlörünü açtım. Çok sevdiği İlber Hoca’yla yakında tanıştıracağım Elif’le birlikte derdini dinlemeye başladık. En ağır eleştiriyi, hatta hakareti bile sesinin rehavi tonunu değiştirmeden yapan İlber Ortaylı’nın o gün söyledikleri; liyakat liginden düşürülen Türkiye’nin paçozluk liginde yükselişini vurguluyordu: Yeni müdür Yusuf Benli, Üçüncü Selim’in kanepe biçimindeki eşsiz tahtını lojmanına taşıtmaya kalkmış,........

© Cumhuriyet