AKP’li 25 yıl |
İktidara geldikleri yıldan başlayarak AKP’den sızlanmaya başlanmıştım. Bülent Arınç ile akrabalığı olan bir arkadaşım, “Doktor bunlar en az on yıl başımızdalar” demişti. Tek bir cümlede her şey okunuyordu… Yeni siyasi iktidarın bir şekilde içinde yer almasına rağmen arkadaşımın ‘bunlar’ sözünü kullanması, hareketi utanarak benimsediğini gösteriyordu. ‘Mahcup AKP’lilik’ bu siyasi oluşumun genel bir karakteri olacaktı. İkincisi, son on yılını kısa süreli koalisyon hükümetleriyle geçirmiş bir ülkede, gelecek on yıl gibi hiç ihtimal verilmeyen uzun bir süreyi nasıl telaffuz edebilmişti? Bana ‘boşuna yırtınma’ demeye getirirken, hangi siyasi akıl bu öngörüyü ona taşımıştı?
AKP’ye hiç kanmadım. İlk günden başlayarak tehlikeyi anons etmeye çalıştım. 2003 yılını değerlendirdiğim 22 Aralık 2003 tarihli köşe yazımda, ‘…Öte yandan, laik Türkiye Cumhuriyeti Devletinin tüm kurumlarıyla kavgalı, yıllardır planladıkları ‘değişimi’ adım adım gerçekleştiren bir hükümet iş başında. Atatürk ilke ve devrimlerini savunanlarla karşıtları arasında amansız bir savaş sürüyor. Avrupa Birliği kıskacında Batı’dan güç alanlar, dayatmalarında zaman zaman geriye çekiliyor görünseler de yollarına kararlılıkla devam ediyorlar. Türkiye’yi, hiç istemesek de aydınlık günler beklemiyor…’ diyerek ilk yıldaki kaygılarımı sıralamışım…
Nitekim AKP beni hiç yanıltmadı. Bir ‘seçim makinesi’ olarak da betimlenen AKP siyasi iktidarının sandık başarıları, sonrasında beni şöyle bir sorgulamaya itti: AKP mi halkı dönüştürüyor, rıza üretiyordu; yoksa son yirmi yıldır zaten dönüşmekte olan halk mı AKP’yi talep etmiş, sürekli onu iktidara taşımaktaydı? Geriye dönük........