Hepimiz aynı zamanın içinde yaşarız ama zaman hepimize yüzünü aynı biçimde göstermez.

Berra’nın hikâyesini sosyal medyadan yolladığı ileti sayesinde öğrendim. 14 yaşında bir çocuktu. Ama büyümenin acı meyvesini erkenden tatmak zorunda kalmıştı.

Bana yazmasının nedeni babasının mahpus olmasıydı. Babası, görüş gününde, “Hiç kimse sesimizi duymuyor” demişti. Berra, ses olmak istiyordu.

Babası Evren Buçan. 1980 doğumlu İTÜ Şehir ve Bölge Planlama mezunu bir mühendisti. Rizeli, memur çocuğu bir aileden geliyordu. Mezuniyet sonrasında, yıllardır AKP’nin elinde olan Beyoğlu Belediyesi’nde işe başlamıştı. Silivri, Avcılar, Beykoz derken son olarak Şile’de yapı ruhsat şefi olmuştu. Şile’de daha üç aylık çalışanken “suç işlemek amacıyla örgüt kurmak ve üye olmak, rüşvet, irtikap” suçlamasıyla tutuklanmıştı.

Berra, “20 yıllık devlet memuru, 3 ayda nasıl örgüt üyesi oldu” diye soruyordu. Anlam veremiyordu. Zira anlattığına göre her şeyin hikâyesi aslında onunla başlamıştı:

“İlkokulu Beylikdüzü’nde okudum, babam Silivri Belediyesi’nde çalışıyordu. 4. sınıfta babam ve annem bir karar aldı, beni ortaokul için bir kolejin bursluluğuna sokacaklardı. Girdim, kazandım. Babamın eğitime önem verdiğini söylemiştim ya, benim o okula gitmem için sevdiği belediyeden ayrıldı ve taşındık. Orada ortaokula yazıldım ve babam Avcılar Belediyesi’ne geçti. Ben ve küçük kardeşimi, babam okula götürüp getiriyordu o zamanlar.”

8. sınıfta LGS’ye hazırlanmaya başladı. Hayal ettiği okullar Anadolu Yakası’ndaydı: “Dedim ki baba senin işin nasıl olacak, Avcılar’a her gün gidip gelmen zor olur. O da dedi ki ‘Beni merak etme, Beykoz Belediyesi’ne geçmek için şansımı deneyeceğim. Önemli olan senin okulun, sen sınava girince taşınma işini düşünürüz.’”

Böylece kızı sınava hazırlanırken Anadolu Yakası’nda iş başvuruları yapmaya başlamıştı:

“Babam zor da olsa Beykoz Belediyesi’ne ocak ayı civarında geçebildi. Her gün........

© Cumhuriyet