We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Σεπτέμβριος ο «άγιος» μήνας των σχολείων!

3 0 0
01.09.2019

Της Ελένης Μπετεινάκη

Σε ένα τεράστιο σύννεφο μέσα κρύφτηκε ο Αύγουστος χθες βράδυ. Φορούσε ένα σκούρο μπλε σακάκι μακρυμάνικο κι είχε παραμάσχαλα το ψάθινο καπέλο του. Φοβόταν πως ο δυνατός αέρας που φυσούσε θα του το έπαιρνε μακριά κι ίσως να μην μπορούσε να το πιάσει απ΄ τ’ αφρισμένα κύματα. Στ΄ άλλο του χέρι κρατούσε γερά μια βαλίτσα ολοσκόνιστη παραγεμισμένη όμως με χίλια καλούδια. Τον είδα σαν την έφτιαχνε το σούρουπο. Όλα τα φρούτα που βρήκε στα περβόλια είχε μαζέψει. Ξεχωριστή θέση κράτησε για τα σταφύλια. Σε μια γωνιά της βαλίτσας του είχε φυλάξει κοχύλια, πεταλίδες και πέτρες μικρές στρογγυλές σε χίλια χρώματα. Ένα ματσάκι βασιλικό από την Εικόνα της Παναγιάς του Δεκαπενταύγουστου, κι ένα μικρό κομμάτι από την φανουρόπιτα που του χαρίσανε σε εκείνο το εκκλησάκι το μοναδικό πάνω στο λόφο στο Φουρνί, πριν δυο-τρεις μέρες είχε βάλει στην άλλη της γωνιά. Την ώρα που έκλεινε τη βαλίτσα του ένα δάκρυ κύλησε απ΄τα μάτια του, κι έβγαλε βιαστικά ένα μαντηλάκι που ‘χε πάνω του κεντημένο με ασημοκλωστές ένα φεγγάρι ολόγιομο να το σκουπίσει, αν μην τον δει κανείς. Κι ύστερα ρούφηξε τη μύτη του δυνατά κι ύστερα έκλεισε τη βαλίτσα με δύναμη.

«Ίσαμε του χρόνου!» μονολόγησε, κι έτρεξε να προλάβει το σύννεφο.

Και σήμερα το πρωί στο λιμάνι είδα μια βάρκα αλλόκοτη να προσπαθεί ν’ αράξει ανάμεσα στ’ άλλα σκαριά. Ένα μελαχρινό αγόρι στεκόταν όρθιο στη μέση μέση της κι έφτανε το χαμόγελό του ίσαμε τα μεγάλα του αυτιά. Είχε κι εκείνο μια βαλίτσα δίπλα του κι όπως πήγε να τη σηκώσει τ΄ άνοιξε και χυθήκαν χίλια χρώματα στη θάλασσα και μυρωδιές που γεμίζανε με μια παράξενη χαρμολύπη την ψυχή. Μυρωδιά μούστου καταμεσής της θάλασσας απλώθηκε κι είδα τους γλάρους ξαφνιασμένους να πετάνε παράξενα, σαν να τους μέθυσε τούτο το άρωμα. Κι όπως έσκυψε να μαζέψει όλα του τα πράγματα και να τα χώσει όπως όπως μέσα στη βαλίτσα του ξανά, του ΄φυγε ένα χαρτάκι ολόλευκο που το πήρε ο άνεμος και το ’φερε στα δικά μου τα χέρια. Ασυναίσθητα κι εγώ το πλησίασα κοντά στο πρόσωπο μου κι ήρθε εκείνη η μυρωδιά η μοναδική στα δικά μου ρουθούνια που μόνο ο Σεπτέμβρης κουβαλά πάντα μαζί του.

«Εεεεε… κυρά, κράτα γερά το χαρτί μη σου το πάρει και σε σένα ο αγέρας! Δεν έχω μάθει ακόμα τα γράμματα, κι είπε ο παππούς μου ο Χρόνος να το δώσω στη δασκάλα, αυτή θα καταλάβει!» είπε ο μικρός Σεπτέμβρης, κι με ένα μεγάλο σάλτο βρέθηκε στη στεριά και σχεδόν δίπλα μου…

«Καλώς όρισες!» του είπα, με ένα πλατύ χαμόγελο στα δικά μου τα χείλη. Μα δεν του μαρτύρησα πως κι εγώ ήμουν δασκάλα και πως είχα απόλυτα καταλάβει τι σήμαινε τούτο το χαρτάκι…

Μυρωδιά του Άγιου Σεπτέμβρη του Σχολικού, του Χρονογράφου, των πιο γλυκών χρωμάτων της Φύσης, του πιο........

© Cretalive