We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Κατά φαντασίαν και κατά τεκμήριο

3 0 0
25.07.2019

της Μαρίας Λιονάκη

Τρίτη βράδυ στο μεγάλο Κηποθέατρο στον Κατά φαντασίαν ασθενή. Του Μολιέρου, του Πέτρου Φιλιππίδη, των υπόλοιπων εκλεκτών ηθοποιών, του Πέτρου του γιου της γειτόνισσας, εμένα, εσένα και των υπόλοιπων εκλεκτών γειτόνων στην παράσταση. Όσα θα γράψεις δεν είναι κατά φαντασίαν. Όσα θα γράψεις δεν αποσκοπούν σε σχολιασμό της παράστασης.

Φτάνεις στο Κηποθέατρο αργοπορημένη σχετικά. Αφού δεν την είχες φανταστεί τέτοια κίνηση. Παρκάρεις στην Ιωνίας, οριακά χωράς κι υπάρχει χώρος να περνάνε τα αυτοκίνητα. Ακόμα και τα πιο ευτραφή. Λεωφορείο άραγε χωρά; Θα χωρά! Κλείνεις καθρέπτη, χαιρετάς τον Άτλαντα που σε σηκώνει στους ώμους του και σε πάει παντού, τον σταυρώνεις, του κλείνεις το μάτι να είναι ήσυχος, μην ενοχλήσει, μην ενοχληθεί. Βαδίζεις στα πεζοδρόμια της πόλης, τα βρώμικα, όσες βροχές κι αν έρθουν δε τα ξεπλένουν. Περνάς ένα καφενείο, τρεις κύριοι γύρω από ένα τραπέζι, δε σε βλέπουν. Είναι απορροφημένοι να παίζουν χαρτιά. Ο ένας, ο πιο μεγάλος, ο ασπρομάλλης φορά καλοκαιριάτικα λεπτό, μπλε, ναυτικό στυλ, μπουφάν. Διέξοδος κι αυτοί να παίζουν χαρτιά, σκέφτεσαι. Δε χαιρετάς ούτε εσύ τους βαλέδες. Ακόμη, δεν προσέχεις που πατάς. Κάνεις τελευταία στιγμή προσποίηση, όπως λένε σε άλλο άθλημα, αποφεύγεις το καφετί υγρό στο δρόμο. Το λεκέ, τη φρέσκια πινελιά στο μουτζουρωμένο, σκονισμένο πίνακα της πόλης. Κάποτε ήταν ένα κυπελάκι λαχταριστού καφέ fredo. Που άχνιζε από δροσιά. Στα χέρια διψασμένου, ηλιοκαμένου ίσως ανθρώπου. Οδοιπόρου της Ιωνίας, της ζωής. Σε διάλειμμα ίσως δουλειάς. Τώρα είναι ένα άδειο περιφρονημένο κυπελάκι καφέ, ένα σιχαμερό σκουπίδι, ένας απόκληρος ζωής, πληγωμένο σώμα που έχει αποχωριστεί το ένα του μέλος, το άνω άκρο. Που σε κάποιον έπεσε και δεν το μάζεψε. Κι είναι πασαλειμμένο με το μετέωρο καλαμάκι, με δάκρυα χυμένου καφέ. Δάκρυα… όχι του ανθρώπου που το πέταξε. Δάκρυα δικά μας, μιας πληγωμένης πόλης, μιας πληγωμένης αστικής συμπεριφοράς.

Υποψιασμένη όμως τώρα προσέχεις πού πατάς, που ακουμπάς. Τραβάς το τζιν μπουφάν, αχρείαστο να’ ναι, μα ποτέ δεν ξέρεις. Πέφτει........

© Cretalive