We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Ιούλιος ο πιο «καυτερός» μήνας του χρόνου!

5 0 0
01.07.2019

Της Ελένης Μπετεινάκη*

Tούτος ο μήνας έχει κάτι που λατρεύω ιδιαίτερα, τις νύχτες του. Ξυπνούν και ζωντανεύουν όλες οι νεράιδες. Να φταίει η κάψα του καλοκαιριού που ‘ναι στην πιο δυνατή της ώρα; Να φταίει το νερό που είναι περιζήτητο κι έκανε τους ανθρώπους τα παλιότερα χρόνια να συχνάζουν στις πηγές και στις βρύσες; Να φταίει η πολύ δουλειά στ΄αλώνια που ΄χε ανάγκη από ιστορίες τρανταχτές τις νύχτες της ξεκούρασης και του λιοπυριού; Ό,τι και αν φταίει είναι σίγουρα ο μήνας των αστεριών, των μυστικών συμβόλων της προσμονής και των ονείρων. Μήνας γεμάτος στάχυα και δρεπάνι.Αλησμόνητες βραδιές στις θημωνιές, ολόγιομο φεγγάρι , γιορτές και πανηγύρια, θρύλοι και παραδόσεις. Νεράιδες και ξωτικά να παραμονεύουν εκεί γύρω από τα αλώνια στις θερισμένες εξοχές και να παίρνουν ζωή σαν γεμίσει άστρα ο ουρανός κι η φαντασία να ακουμπά στην άκρη του ορίζοντα , πέρα στη θάλασσα εκεί που λούζεται το ασημένιο φεγγάρι το ολοστρόγγυλο…

«…Κι ήθελα τόσο πολύ να χαμε κι εμείς ένα αλώνι, κάτω στον μεγάλο κάμπο. Είχα γεμίσει εικόνες από το αναγνωστικό και την φαντασία μου που πάντα μ΄οδηγούσε στις πιο παράξενες γωνιές. Ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου να κάθεται εκεί με ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο να βλέπει τους άνδρες με τα άσπρα κεφαλομάντηλα και τις γυναίκες με τα τσεμπέρια στο χρώμα της γης και τις μακριές φούστες, κατακόκκινες στο πρόσωπο από το δυνατό κάψιμο που τις κερνούσε ό ήλιος. Και σαν σηκωνόταν εκείνο το ευεργετικό αεράκι που τόσο περίμεναν οι εργάτες για να τους διευκολύνει στη δουλειά τους, να φεύγει το καπέλο μακριά κάτω στο ρέμα του ποταμού, εκεί που τη νύχτα ήμουν σίγουρη πως μαζεύονταν όλες οι νεράιδες και όλα τα ξωτικά. Ένα από κείνα τα βράδια τα «καυτερά», όπως έλεγε ο πατέρας μου, θυμάμαι πως κατεβήκαμε στον παλιό μύλο κι ένοιωθα παντού την παρουσία μιας άγνωστης φιγούρας, επηρεασμένη από τις ατέλειωτες ιστορίες της …ταράτσας μας, όταν ξαπλώναμε τις νύχτες με το ολόγιομο φεγγάρι πάνω σε ένα βαμβακερό χαλί και κοιτούσαμε τα άστρα. Κι είχα μάθει όλα τα ονόματα των αστερισμών , και ξεχώριζα την Μικρή από τη Μεγάλη Άρκτο κι έφτιαχνα μικρά παραμύθια πάντα με πρωταγωνίστρια την δική μου νεράιδα την Νεραϊδούσα, που τα αστέρια έφτιαχναν το φωτεινό της δρόμο ίσαμε το κάστρο της. Και τότε έβλεπα το τεράστιο φεγγάρι να χαμογελά και να μου κλείνει συνωμοτικά το μάτι… Ήξερε πως ήταν η ώρα για τις καλύτερες ιστορίες γεμάτες με όλους εκείνους τους ήρωες που ζωντάνευαν μόνο κάτι τέτοια βράδια γεμάτα ασημένιο φως. Κι έστελνε λέει μήνυμα στον άνεμο να έρθει κι αυτός να φυσήξει λίγο , να δροσίσει τις τσιμεντένιες στέγες των σπιτιών που έβραζαν και........

© Cretalive