Κάποιες υποθέσεις ξεπερνούν τα όρια ενός συνηθισμένου εγκλήματος και μετατρέπονται σε καθρέφτη μιας κοινωνίας. Όχι μόνο για όσα συνέβησαν τη στιγμή της βίας, αλλά κυρίως για όσα προηγήθηκαν, για όσα αγνοήθηκαν και για όσα πολλοί συνεχίζουν να δικαιολογούν ακόμη και μετά το αίμα. Η δολοφονία του 21χρονου στο Ηράκλειο δεν είναι μια «τραγική στιγμή οργής», ούτε ένα ξαφνικό ξέσπασμα. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδρομής εμμονής, ανοχής και ηθικής σύγχυσης που κατέληξε σε δημόσια εκτέλεση.Δεν υπάρχει τίποτα «παραδοσιακό», «λεβέντικο» ή «δικαιολογημένο» σε μια εν ψυχρώ δολοφονία στη μέση του δρόμου. Όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν να ντύσουν αυτή την υπόθεση με τη γλώσσα του πένθους, της οργής ή της πατρικής απόγνωσης, στο τέλος μένει μόνο η ωμή πραγματικότητα. Ένας άνθρωπος αποφάσισε ότι έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει μια ζωή επειδή δεν άντεχε τη δική του απώλεια.

Το πιο τρομακτικό, όμως, δεν είναι μόνο η ίδια η πράξη. Είναι η ιδέα που κρύβεται πίσω της. Η αντίληψη ότι ο πόνος μπορεί να μετατραπεί σε άδεια θανάτου. Ότι επειδή κάποιος υπέφερε, αποκτά το δικαίωμα να γίνει τιμωρός. Εκεί αρχίζει η πραγματική ηθική κατάρρευση.Για χρόνια φαίνεται πως υπήρχαν απειλές, φόβος, εντάσεις, καταγγελίες. Ένας άνθρωπος βυθιζόταν όλο και περισσότερο στην εμμονή και κανείς δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να ανακόψει την πορεία προς την καταστροφή. Έτσι το πένθος έπαψε να είναι οδύνη και μετατράπηκε σταδιακά σε μηχανισμό εκδίκησης. Μέχρι που η εμμονή πήρε τη μορφή εκτέλεσης.

Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν δύο αλήθειες εδώ. Υπάρχει ένας νεκρός νέος άνθρωπος........

© Cretalive