+Kaçırıyormuş Gibi Yaşamak+ |
Bu his genelde büyük şeylerden gelmiyor. Ne “hayallerimi gerçekleştiremedim” dramı ne de büyük bir kırılma. Daha çok küçük anların toplamı. Aranmayan bir dost, gidilmeyen bir buluşma, ertelenen bir plan. “Sonra yaparım” dediğim her şey, içimde sessiz bir eksilme yaratıyor. Ve fark etmeden, hayat sanki başkalarının hikâyesi gibi geçip gidiyor.
Garip olan şu: Aslında çok da kötü bir yerde değilim. İş var, düzen var, rutin var. Ama tam da bu yüzden kaçırıyormuşum gibi hissediyorum. Günler birbirine benzedikçe, zaman hızlanıyor. Pazartesi göz açıp kapayıncaya kadar cumaya dönüşüyor. Aylar, “nasıl geçtiğini anlamadım” cümlesinin içine........