Bazı kayıpların adı yoktur. “abla” dersin ama bilirsin ki o anne yarısıdır. Çocukluğunun sığınağı, yetişkinliğinin gülen yüzü, vicdanıdır.  Canım ablamı kaybettim. Hastalığında beklemek çok acı, bir o kadar da zordu. Bir insanın sevdiğinin acı çektiğine tanık olması, elinden hiçbir şey gelmeden beklemesi çok zordu. Ben bu süreçte ölümü beklemenin ölümün kendisinden daha ağır bir sınav olduğunu öğrendim. Her gün, “acaba bugün mü” sorusuyla uyanmak, her gece “bir gün daha geçti” diye içten içe şükretmek ve aynı anda utanmak.

Hayat bazen çok acımasız oluyor. Ama asıl acımasız olan, bütün yaşanılan acılara rağmen dünyanın hiçbir şey olmamış gibi dönmeye devam etmesi. Sokakların kalabalıklığı, televizyonların gürültüsü, program kirlilikleri, yetiştirdim yetiştiremedim telaşesi, çirkin siyasetçilerin hoyrat söylemleri can yakmaya ve insanın ruhunu karartmaya devam ediyor.

Bir hastane odasında insan hayatın en yalın gerçeğiyle yüzleşiyor. İnsanlar çok kırılgan, ölenlerse yalnızca insanlar. Sistem ve anlayışlar değişmedikçe aynı yaşamlar devam ediyor. Ve işte tam da burada siyaset başlıyor. Sağlık bir hak mı? Yoksa imkânları olana tanınmış bir ayrıcalık mı? İnsan onuruna yakışır yaşam sürmek, hastalığında bakım görmek neden hala bazıları için çok zor ve acımasız. Ablam çok şanslıydı. Emekli gazi albay eşinden olan sağlık güvencesiyle her şey yolunda ve insana yaraşır bir şekilde devam etti. Siyasetçiler ve iktidar da olanlar için adil bir düzen kurmak çok mu zordu? Oysa bir hastane koridorunda herkes eşit olmalıydı. Acı kimlik sormuyor. Ölüm parti tutmuyor. Gözyaşlarının hepsi tuzlu ideoloji bilmiyor.

Siyasetin en temel görevi nedir? İnsanı yaşatmak. İnsanı yalnız ve sahipsiz bırakmamak. Ama kendilerine siyasetçiyim diyerek insanın mutluluğu ve huzuru için çalışması gerekenler, özellikle iktidar sahipleri bugün hep neyi tartışıyor ve neyin derdindeler. Belki büyük değişimler hemen olmaz. Ama siyasetin dilini yumuşatarak, sağlığı, eğitimi insanlar çocuklar için hak görmek hala mümkün. Dürüstlüğü cesaret saymak hala mümkün.

Şimdi........

© Bodrum Gündem