İçimdeki Bahar, Omuzlarımdaki Yorgunluk

1 Mart’ta 70.yaşıma girdim. Bu cümleyi kurarken içimde birbiriyle çatışan iki duygunun esiriydim adeta. Tarif edilmesi zor bir yorgunluk ve hala sönmeyen bir coşku, heyecan. Tam doğum günüm arifesinde de uzun süredir beklenilen adeta parçalı 3. Dünya savaşının başlangıcıyla olsa gerek bu çelişkili duygum iyice ağırlaştı. ABD ve İsrail yeniden İran’a saldırıyı başlattı. Güya barış ve istikrar denilerek sivillere, çocuklara yapılan katliamları, İran’da okula atılan bombayla ölen 85 kız çocuklarının cenaze törenini, her gün TV kanalından SAVAŞ ÖZEL YAYINI adıyla film izler gibi bir kez daha izlemeye başladık.

Yorgunluğumun çoğu elbette sorumluluk hissettiğimiz dünyada ve ülkemizdeki yaşananlardan kaynaklanıyor. Ayrıca kaybettiğim sevdiklerimden, yaşamımda uğurlamak zorunda kaldıklarımdan, düşerek yeniden ayağa kalkmak zorunda kaldığım günlerden. Diğer duygum coşkum ise, hiç vazgeçmeyen yanımın, hala daha güzel bir dünyanın mümkün olabileceğine inanan, umudunu hiçbir şekilde kaybetmeyen kalbimin sesi.

Hayatım boyunca hep şuna inandım. Toplumsal sorumluluk yalnızca gençliğe ait bir görev değildir. Çünkü vicdanın ve umudun yaşı yoktur. Bir öğretmen olarak girdiğim sınıflarda, bir siyaset insanı ve yurttaş olarak meydanlarda, sokakta, bir cumhuriyet kadını olarak hayatın içinde hep aynı ülkünün peşinde koştum. “Daha adil, daha özgür, daha mutlu bir düzen mümkün mü? Ve ben bunun için ne yapabilirim”

Bizim kuşak, büyürken umutla dünyayı değiştirebilmenin telaşına ve derdine düştük. İnsan olmanın ağırlığıyla. Yaşama gözlerimizi açmak bile başlı başına bir sorumluluktu aslında. Önemli olan tek şey yaşarken bu hayatın hakkını vermektir dedik. Kısaca insan olabilmektir. İnanıyorum ki bu dünyayı bugün kırgınlıklarla, öfkelerle dolu yetişkinler değil, hayallerini özgür bir dünyada kurmak isteyen gençler, bizim çocuklarımız değiştirecek. (YÜRÜYÜŞÜMDEN İZLER........

© Bodrum Gündem