Benim yüzümden |
Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.
Bu sonbahar ölüm haberleriyle sürekli bir yas duygusu içinde geçti. Her cenazede benzer şeyler duyuyorum: Keşke arasaydım, keşke gitseydim, benim yüzümden.
Aynı günlerde Roland Barthes’ın ‘Yas Günlüğü’nü yeniden okudum. Barthes annesinin ölümünün ertesi günü küçük fişlere not düşmeye başlamış, iki yıl sürdürmüş. Fişlerde sık sık yasını açıklayanlara kızıyor. Bir dostu “Yas denilen de işte budur” deyince, “Kederimin genelleştirilmesine katlanamıyorum, sanki insanlar onu benden çalıyorlarmış gibi” diye yazıyor. Sözcüğün kendisine bile razı değil: “Yas dememeli. Fazlaca psikanalitik oluyor. Ben yasta değilim. Kederliyim.” Yası evreleri olan, zamanla tamamlanması beklenen bir iş gibi anlatırız. Keder ise kimsenin ölçemeyeceği, kimsenin bir başkası adına söyleyemeyeceği bir şey. Fişleri okurken yıllar önce annesini kaybeden bir arkadaşımı düşündüm, o da kendi yerine konuşulmasını istemiyordu.
Annesi yıllardır hastaydı, arkadaşım her hafta sonu şehir dışına, onun yanına gidiyordu. Annesi her telefonda “Gelme, yol uzun, yorulma” derdi, hava yağmurlu gibi mazeretler öne sürerdi ama o yine de giderdi. Son hafta annesini dinledi ve gitmedi. Annesi tam da o hafta öldü. Ziyaretine gittiğimde tek bir sözü vardı: Benim yüzümden. Hastalığın nereye gittiğini yıllardır biliyordu, yine de “Gitseydim kurtarırdım” diyordu. Herkes ona “Senin suçun yok” dese de suçlulukla kıvranıyordu. Sanki suçluluk, hiçbir şeyin kendisine bağlı........