Özel haberlerimizi ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmamak için BirGün’ün WhatsApp kanalını buraya dokunarak hemen takibe alabilirsiniz.

Şöhretli veya şöhret olmaya hevesli bir menemenci dükkanındayız. Menemenci her yere menemen yazmış, her yere. Girişte harf boyu iki metreyi bulan “menemen” yazan dev bir tabela var. Yerdeki halılarda menemen yazıyor. Masanın üzerine lazerle menemen işlenmiş ve Amerikan servislerden peçetelere, tabaklardan bıçaklara kadar gözün gördüğü her yerde menemen sözcüğü var. Garson yanımıza geldi. Menüdeki çeşit çeşit menemenlerden en basitini seçtim: “Ben sade menemen istiyorum” dedim.

“Melemen” dedi garson. Göz ucuyla garsona baktım. Yirmili yaşlarda kısa saçlı, ciddi ve kendinden belirgin biçimde emin bir kadın. Karnım açtı ve konuşacak halim yoktu, duymazdan gelmeyi tercih ettim. Yanımdaki arkadaşım: “Ben de beyaz peynirli menemen istiyorum” dedi.

“Melemen” dedi garson kız. Arkadaşımla birbirimize baktık. O benim kadar yorgun değildi sanırım. “Hayır melemen değil, menemen” dedi.

Garson kız robot tonlamasıyla bir kez daha “Melemen” dedi.

İlk düşündüğüm kızın kafadan kontak olduğuydu. Üç kez “menemen” demiştik ve o da üç kez “melemen” diye itiraz etmişti. Velev ki hata yapan bizdik, bize niye düzeltiyordu?

Yargılamayan, hatta sevecen bir sesle: “Bakın burada her yerde menemen yazıyor. Burası bir menemenci ve siz de bir menemenci de çalışıyorsunuz. Üzerinizdeki önlükte bile menemen yazıyor. Buna rağmen, sanki hata yapıyormuşuz gibi düzeltiyorsunuz.” Garson bize bizim ona bakmamız gerektiği gibi, deli olduğumuzu düşünerek baktı. Ne tereddüt etti, ne gülümsedi. Siparişlerimizi o getirmedi. Bir daha da onu görmedik.

Bunu yaşadığımızda henüz Gibi’nin meşhur “Kokoreç” bölümü çekilmemişti. “Melemenci kız” hikayesini, Feyyaz Yiğit’in de gittiği Mavra Cafe dahil her yerde anlattım. Bölümü izleyince kendini dünyanın merkezi sanan her ahmak gibi “Ulan........

© Birgün