Hayatınızda yaşadığınız en önemli ve güzel şeyleri ilk paylaştığınız biri varsa çok şanslısınız.

Dilan ile aramızda on altı yaş olmasına rağmen, onun olgunlaştırdığı yoldaşlık, benden çok daha derin ve güzeldi. Aynı odayı yıllarca paylaştık. Öğrencilik yıllarını, mezuniyetini, ideallerini, mücadeleye katıldığı süreçleri; hepsini uzun uzun konuştuğumuz anılarımızın odasında…

Aynı battaniyenin altına girer, ayaklarımızı uzatır, seçimini ona bıraktığım filmleri izlerdik. Onun İngilizcesi iyiydi, benim ise hiç yoktu. Altyazılı film olunca söylenirdim, “takip edemiyorum” diye; gülüşürdük. Özlüyorum… “Hadi abla gel, çok güzel bir film var, izleyelim” diyen o sesi artık duyamayacağımı hiç düşünmemiştim; o gerçeğin ağırlığıyla yüzleşeceğimi…

Hayallerimizden de konuşurduk. Fransa’ya gidecekti, dil üzerine kendini geliştirecekti. Ben ise emekli olduğumda küçük bir motel gibi bir yer yapıp, iki odasını kadınların istedikleri zaman dinlenebilecekleri şekilde ücretsiz hazırlayacaktım. Çünkü biz kadınların tatil yapma hakkı bile eşit değildi. Hatta en dezavantajlı olanları istihdam edecektim. Dilan’ın dinlenebileceği bir alanı olacaktı.

Düşündüğüm ve yapmak istediğim her şeyde o vardı. Emekçi bir kadın olarak yirmi yıllık çalışma hayatımda yaptığım birikimle en fazla satın alabildiğim küçük bir tarlayı ona bırakacağımı söylediğimde çok kızmıştı. “Neden abla, önceliğin kendin değil de ben oluyorum?” demiş, bilgeliğiyle ve dayanışmasıyla bunu sorgulamıştı. O sade su gibi akan anlatımıyla noktayı koyar, her seferinde ikna etme gücüyle beni etkilerdi. Samimiyetine, kadın bilincine, varoluşuna minnet duyardım. En çok da kadın kurumlarının örgütlenmesinin öneminden, jineolojiden, dayanışmadan, yoldaşlıktan, öz savunmadan, görünmeyen emekten ve toplumsal cinsiyet eşitsizliğinden konuşurduk.

Ailemizde ekonomik anlamda ilk çalışan kadın bendim, siyasi faaliyetleri olan da. Bu pek kolay olmadı elbette; ama kararlılık ve irade gösterildiğinde yapılamayacak hiçbir........

© Bianet