Devlet kendine güvenmedi. Güç elindeydi.

Habur çıkmazından dönüldü.

Vaktiyle ABD akıllılarına uyup davul-zurnayla sırt sıvazlamanın bedellerini çok ağır ödedik.

Terör örgütünü silahla bastırdı, silah bıraktırdı… Bugün örgüte fiilen söz geçirecek kendi cezaevindeki lider, hatta daha da ileri gitti, “toplumla ve devletle birleşme” konusunda fikir birliği söylemindeydi…

Çözümü yaşama geçirebilecek güçlü bir konuma geçmişti.

Şehitlerimizin kanı artık yerde kalmayacak. Analar-babalar artık ağlamayacaktı. Terörü besleyen damarlar kesilecekti.

Gelinen nokta buydu.

Sıra gelmişti tıpkı vaktiyle değerlendirilemeyen şu ünlü çiçek sahnesinin yaşandığı gibi yeni fırsat dönemine.

O zamanlar sorunlar var mıydı… evet vardı… üstelik onlar Amerikancı darbeler eliyle çözümsüzlüğe doğru bilerek sürdürülmüş, özel olarak derinleştirilmişti. Aralara kamalar bilerek sokulup duruyordu.

Vatan Partisi yine görev başındaydı. O bizi söke söke ayırmaya çalışan kışkırtılmalara karşı da o zamanlar göğsümüzü siper ettik. Binlerce yıllık cezalar kesildi. Yayın organlarımızın sesi kaç kez kesildi. ABD bölgeye bütün gücüyle yüklenmeye geliyordu, görüyorduk. Körfez Savaşı öncesi.

Yaraların kaşınmasına izin vermemeliydik. Kendi ilacımızı kendimiz bilirdik… söylediğimiz buydu. Bütünleşirsek yaklaşan tehlikeyi bertaraf edebilirdik.

KEŞKE O ZAMAN DEVLET VATAN PARTİSİ’NİN YAPTIĞINI YAPAYDI

Vatan Partisi Genel Başkanı’nın yaptığını devlet yapaydı, elinden tutup çekeydi hepimizin kanıyla çizilen “millî sınırlarımız” içine gel, kimseyi dinlemeyelim, birbirimize kulak verelim, olan sorunları da birlikte çözelim, tıpkı vaktiyle büyükbabalarımızın, büyükanalarımızın yaptığı gibi el ele verip, omuz omuza dayanıp emperyalist emellere karşı duralım diyeydi… bunca acı yaşanmayacaktı, can kaybı olmayacaktı. Yıllarca teröre giden maddi kaynaklar hem özel olarak bölgenin, hem de Türkiye’nin bağımsızlığının başının tacı........

© Aydınlık