ABD--Çin-İran-Venezuela ilişkileri konuşulurken sık sık şu söyleniyor…

- E tabii Çin’in enerjiye ihtiyacı var…ABD onu zor durumda bırakmak için…vb…vb…

Bu saptamalar yapılırken çok önemli bir veri hesaba katılmıyor.

Çin daha 1948’de dünya tarihine adını yazdıran bir devrim yapmış, ardından aşama aşama birçok sınamalardan, deneyimlerden geçmiş sosyalist bir liderlik tarafından yönetiliyor.

Emperyalist kapitalist at gözlükleriyle anlamak gerçekten zor.

Daha ABD İran’a saldırmadan çok önce bilimsel bir öngörüyle bir yıllık enerji ihtiyacını depolamış.

İran’la karşılıklı stratejik anlaşmalara varmış…

Hepsi bir yana enerji kaynaklarını çeşitlendirmiş. Kendi gücüne dayanacak temelleri planlamış, programlamış.

Nesli tükenen ve çöken Atlantik sisteminin bir ülkesi değil ki Çin. Geleceğe umutla bakıyor.

Onun için Trump’ın karşısında yok el el üstünde oyunu… yok laf cambazlığı… yapmaya hiç mi hiç ihtiyacı yok.

Başı dik.

Güvenli.

Neden böyle yazıyorum.

Türkiye’mi düşünüyorum.

Çin söz konusu olduğunda hep şöyle derim.

Nazar etmeyelim, biz de onun gibi yapalım; bizim de olur… hatta şunu da ekleyelim…bizim çok daha iyisi olur…İleriye bakıyoruz. Görüyoruz. Biliyoruz! Cam fanustan fal bakmıyoruz. Bilim Çin’de de olsa, Maçin’de de olsa aynı. Marifet o.

Neyse…

Ne yapmış bakalım yumurta kapıya sıkışmadan.

“Çin, nükleer enerji kapasitesini hızla artırarak küresel alanda öncü konuma geçmiştir.

2026’ya gelindiğinde herkes gev gev tartışadursun Çin Halk Cumhuriyeti 62 ticari nükleer reaktör işletiyor.

36’sının inşası devam ediyor.

2030’a kadar 200 GW, 2050’ye kadar 400-500 GW nükleer kapasite hedefiyle enerji dönüşümünü hızlandırdı!

Biraz daha ayrıntılı........

© Aydınlık