Dört beş aydan uzun bir süredir ciddi bir rahatsızlığından dolayı dışarı çıkamamıştı. Sadece acil durumlarda, ameliyat için hastaneye gitmiş ve gelmişti; bir de normal kontroller için doktora gitmişti. Ne kadar da özlemini çekiyordu evlerine komşu olan, doğa koruma alanı içindeki ormanı, bir de paha biçilmez tarlaları! Şehrin içinde olmasına rağmen belediye, ev yapımı için izin vermemiş ve tarla olarak kalması gerektiği biçiminde karar almıştı. Belediye, iyi ki de böyle bir karar almıştı. Şehir içindeki bu tarla, sahibinin satmak istemesine rağmen, ev yapılamadığı için müşterisi bulunmuyordu. Sürekli tahıl veya pancar ekiliyor orada.
Çevresi beş kilometreyi bulan bu tarlada doğa koruma altındaki ormanın dışında bir o kadar da yeşil alan vardır. Kentin güneyinde kalan mahalle insanlarının yıllardır gezi alanı olmuştu. Sadece insanların değil, patili dostların da gezi alanıydı. Tarlalara komşu alanlar oldukça genişti ve bu yeşil alanda köpekler için oyun ve koşu alanları bulunuyordu.
Uzun süren rahatsızlığından dolayı buralardaki güzellikten mahrum kalmıştı. Ameliyat olmuş, bir süre dinlendikten sonra, uzun zamandır koşuya çıktığı bu alanların özlemiyle yürüyüşe çıkmıştı. Ormanda kısa bir tur attıktan sonra, tarlaların arasından kıvrılarak geçen yürüyüş yoluna yöneldi; yolun her köşesinde doğanın bekleyen sessizliği adeta ona selam veriyordu. Her şey yerli yerindeydi: ağaçlar, kuşlar, çayır, çimen, taşlar… Sanki hep onu bekliyorlardı. Ağaçların onu selamladığını, kuşların kendisi için öttüğünü, hatta taşların ayağına değmemesi için yolundan çekildiğini düşünerek ilerliyordu.

O sırada bir mutluluk tablosu dikkatini çekti ve dona kaldı. Üç arkadaş, bir de sahipleri, önünde........

© Aydınlık