Türkiye’nin birçok ilçesinin geçim kaynağını isminden anlarsınız. Fındıklı’da fındık, Çayeli’nde çay en önemli geçim kaynağıdır. Ülkemizin doğal zenginlikleri, ilçelerimizin adına geçmiştir. Amasya’nın Gümüşhacıköy ilçesinde gümüş madenleri ya da Hatay’ın Altınözü ilçesinde altın yatakları olduğunu anlamak zor değildir. Kıbrıs adı da bakır kelimesinden gelir; Kıbrıs, bakır adasıdır. Bu zenginlikleri adlarına taşımış güzel illerimiz de vardır. Ekonomi ilin adında kendini belli eder. Gümüşhane, Tunceli ve elbette Diyarbakır’da olduğu gibi.

İsimlerinde madenlerimizi taşıyan illerimiz, o isimleriyle feodaliteye de meydan okurlar. Bu iller; ağaya muhtaç değildir, yüzlerce yıllık sömürü düzeni bu illerin kaderi değildir. Cumhuriyet, bu illerin doğal zenginliklerini isimlerine taşıyarak üretim devrimini hedef göstermiştir. Örneğin Diyarbakırlıya toprağına sahip çıkmasını anlatmıştır. Toprağa sahip çıkmak; bakıra sahip çıkmaktır, parasına sahip çıkmaktır. Toprağını sömürmeye gelenlere izin vermemektir. Bakıra sahip çıkmak, Diyarbakır ismine sahip çıkmakla başlar.

Amed, Bizans kaynaklarında kullanılan bir isim. On dokuzuncu yüzyılın ortalarında Amed ismi terkedilip Bekir kabilesinden dolayı Diyarbekir ismi kullanılmaya başlanmış. Atatürk’ün şehre ziyareti sonrası TDK’ye çekilen telgrafta Diyarbekir isminin etimolojik bir kaynağı olmadığı ve şehrin isminin bakır memleketi anlamına gelen Diyarbakır olarak değiştirilmesi istenmiştir. Diyarbakır; Cumhuriyet’in ismidir, Sevr’in isimlerine başkaldırıdır, kurtuluşun simgesidir, Diyarbakırlının toprağına sahip çıkmasının göstergesidir.

SEVR’İN PARÇASI OLMAYIN

Yunan Ligi’nde Konstantinapolis, Symirna, Atromitos gibi güzel şehirlerimizin Bizans zamanındaki isimlerini taşıyan kulüpler var. Ermenistan Ligi’nde de Alaşkert, Ararat isimli kulüpler var. Dört bir tarafımızda Sevr hayali kuranlar, Sevr’in isimlerini liglerinde........

© Aydınlık